Yoko...
Wychodzę z domu Williamsów.
Emma śpi, Jennifer nie ma.
Zanim ruszę na lotnisko,
zostawię ci klucze u Alexa.
Nie. Muszę lecieć do domu.
Wiem, miałam zostać dłużej, ale...
Chcę już wracać do rodziny.
Nie wiem, coś jakby...
Muszę wracać do Stanów.
Gdzie...
- Cześć. - Mama!
- Wróciłam. - No bomba, nareszcie.
Aniołku.
Super, że jesteś.
Nie wiecie, jak się cieszę.
- Tęskniłem. - Ja też.
GDY KTOŚ GINIE Z RĘKI SZALEŃCA, RODZI SIĘ KLĄTWA.
OPLATA MIEJSCE ŚMIERCI JAK PAJĘCZA SIEĆ. NIE DA SIĘ JEJ ZDJĄĆ.
KIEDY CIĘ DOSIĘGNIE, JUŻ SIĘ NIE UWOLNISZ.
THE GRUDGE: KLĄTWA
Burke? Jedziemy!
A co ty robisz? Co jest?
Nie ma czasu, jedziemy.
Koniec zabawy.
Mieliśmy to dokończyć z tatusiem.
Chodź.
Tęsknię za tatusiem.
Ja też.
Strasznie.
I to nic złego. Mamy prawo tęsknić.
A przeprowadzka to był dobry pomysł.
Zaczniemy wszystko od początku.
Nic mi się nie stanie, przyrzekam.
Tobie też nie. Serio.
Obiecuję.
I masz mi wierzyć, bo jestem z policji.
Wiem, początki są okropne,
ale cóż, zrywamy plaster i po bólu.
Boję się.
Ja też.
Co robimy, gdy się boimy?
Zamykamy oczy i liczymy do pięciu.
Tak jest.
Jeden, dwa, trzy...
cztery, pięć.
Wszystko gra.
Chodźmy do szkoły.
Dobra.
SZKOŁA PODSTAWOWA W CROSS RIVER
Która kategoria?
- „Światła zapalone, a w domu nikogo”. - Nikogo.
Podobno wpadła ci nowa lala.
Nie mów lala.
Kumpel mi mówił, że jej mąż miał raka.
Masakra. Dzieciak był przy nim sam, kiedy umierał.
Trzy miesiące temu.
Muldoon?
Tak.
Palisz?
Rzuciłam.
A ja mogę?
Jasne.
Jak ci się u nas podoba?
Jeszcze się oswajamy.
Jest inaczej.
Jak to się mogło stać?
Auto stało tu parę miesięcy. Drzwi zamknięte od środka.
Potworne, nie?
Makabra.
- Zidentyfikowaliście zwłoki? - Pewnie.
Lorna Moody, lat 65.
Czemu nikt jej wcześniej nie znalazł?
Bo normalnie nikt tędy nie jeździ.
Dopiero otworzyli drogę na sezon.
Ktoś jej szukał?
Okazuje się, że federalni.
Pomagała ludziom popełniać samobójstwo.
Coś jeszcze wiemy?
Niewiele, ale mam adres.
Znalazłem w schowku.
Reyburn Drive 44.
To tam, gdzie Landersowie.
Czyżby seria?
Jaka seria?
Co było z Landersami?
- Coś jeszcze? - Technicy są w drodze.
FBI też.
Coś musiało z nią być w tym samochodzie.
Widziałeś kiedyś coś takiego?
Słuchaj...
O co chodzi z tymi Landersami?
Paskudna sprawa sprzed dwóch lat.
Długo nie mogłem się otrząsnąć.
Kiepsko, że to znowu wypływa.
Może jest jakiś związek?
Zbieg okoliczności i tyle.
Rodzina ginie przy Reyburn Drive 44
Morderstwo na przedmieściach
Cała rodzina nie żyje.
Śledztwo trwa Niewykluczony związek z innym morderstwem
Schowaj to, zanim cię Goodman przyłapie.
- Czemu? - To była jego sprawa.
Nawet nie wszedł do tego domu. Dziwne, jak na gliniarza.
Halo.
Policja.
Dajcie mi odejść.
Jestem z policji.
Chcę odejść, zabierzcie mnie.
Nie chcę tu być.
Kurczak na obiad.
Na obiad będzie kurczak.
Pani Matheson?
Detektyw Muldoon, z policji.
Znaleźliśmy pewną kobietę.
Nakarmisz mnie?
Słucham?
William zawsze mnie karmił.
Pani mąż?
Czy jest pani w domu sama?
Pomożesz mi?
Pomóż. Pomóż mi.
Pomóż.
Proszę, nie! Nie odchodź!
- Wezwę pomoc. - Nie!
Ratuj mnie!
Nie!
Nie zostawiaj mnie!
Nie zostawiaj mnie tu!
Nie zostawiaj!
Tu 646. Przyślijcie karetkę na Reyburn Drive 44.
Co to było, do cholery?
Słyszałem, idę.
Co ty tu robisz?
Byłam w tym domu.
Znalazłam ciało.
Wejdź.
Landersowie to była jedna z tych spraw.
Kompletny chaos.
Cała rodzina ginie we własnym domu.
Plus sąsiedzi.
Fiona Landers. Zamordowała sześcioletnią córkę.
Potem zabiła męża.
I siebie.
Ta kobieta z auta miała z tym jakiś związek?
Nie chcę w tym znowu grzebać.
Czemu nie wszedłeś do tego domu?
Bo czułem, że tam coś nie gra.
Coś...
Coś było nie tak.
W sensie?
Mój poprzedni partner miał obsesję.
Mówił, że czuje tam energię.
Duchy.
Takie rzeczy.
Że dom jest nawiedzony?
Wezmą cię za wariatkę,
jak zaczniesz opowiadać takie rzeczy.
Ja tego nie kupuję.
- Napijesz się czegoś? - Nie, dzięki.
Ciasta?
Lepiej nie.
Dzięki.
Moja matka
wierzyła w te paranormalne akcje.
Im jestem starszy,
tym bardziej i ja w nie wierzę.
- Zmarła? - Tak.
Jakoś nie mam serca tego wszystkiego wyrzucać.
W końcu to ciągle jej dom.
Skąd ja to znam.
- Ile minęło? - Trzy miesiące.
Rak.
Tak samo jak u nas.
Nikomu nie życzę.
Widzę, że chcesz czymś zająć głowę.
Nie zatrać się.
W sprawie, domu.
Wiem, jak to jest.
AKT NABYCIA NIERUCHOMOŚCI
2005 Matheson 2004 Landers
NA SPRZEDAŻ RIVER REAL ESTATE
Amniopunkcja w pani wieku to standard.
Jestem gotowa.
Ukłucie.
Wbiłam się. Boli?
Nie, bez przesady.
Teraz poczuje pani skurcz.
Mam wyniki.
Amniopunkcja potwierdziła nasze przypuszczenia.
Ryzyko, że dziecko urodzi się z ALD, jest wysokie.
Wiem, że rozmawialiśmy już na ten temat, ale...
jeśli mają państwo pytania,
skontaktuję państwa z innymi rodzicami.
Dobrze jest wiedzieć, czego się spodziewać.
Ale zawsze jest szansa, prawda?
Że dziecko urodzi się zdrowe.
Jak już tu jesteśmy, podjadę do Landersów po podpis.
Ale tak teraz?
- Chcę to mieć z głowy. - Jasne.
Zaraz wracam.
Halo?
To ja, Peter Spencer.
Jest tu kto?
To ja, Peter Spencer.
Boże.
Nie mogę z nimi.
Samochód stoi, a w domu pusto.
Spróbuję wpaść jutro rano.
Nie będziemy o tym mówić?
A co mam ci powiedzieć?
Chcę żebyś...
Pogadajmy. To ma być wspólna decyzja.
Jesteś na mnie zły?
Nie, co ty.
Nie jestem zły, kocham cię.
Kocham cię i chcę mieć z tobą dzieci.
Wiem. Też cię kocham.
- Przepraszam. - Za co?
Nie wiem, co robić.
Coś wymyślimy.
Zgasisz światło? Strasznie mnie razi.
Cześć.
Hej.
Jak się czujesz?
Nie wiem.
Wszystko się ułoży.
Śniadanie. Zrobię śniadanie.
- Serio? - Co serio?
Będziesz gotował?
Pewnie. Świetnie gotuję.
I co, spalisz nam dom?
Tak chcemy się z tym uporać?
Pewnie. Powali nas nadmiar pyszności.
Dzień dobry.
Jestem agentem nieruchomości.
Boże.
Wystraszyłaś mnie.
Jesteś...
Melinda?
Pamiętasz mnie?
To ja, facet ze zdjęcia.
Powiedz, skarbie, rodzice są w domu?
Krew ci leci z nosa.
No już, chodź do środka.
W porządku?
I po krzyku.
Tak jest.
Wiesz, gdzie są rodzice?
Zadzwonimy jeszcze raz do taty.
Może tym razem odbierze.
Landers. Zostaw wiadomość.
Dzień dobry, z tej strony Peter Spencer,
po raz kolejny.
Jestem u pana w domu.
Wpadłem tylko po podpis.
Zadzwonię później.
Jest tu pańska córka.
Leciała jej krew z nosa, ale to chyba nic poważnego.
Proszę do mnie zadzwonić.
Moja przyjaciółka Yoko nauczyła mnie mówić: moshi moshi.
Tęsknię za tobą.
Nie mogę się doczekać, żeby cię przytulić.
Mam dla ciebie furę prezentów.
Padniesz z zachwytu.
Pa, aniołku.
Mamusia cię kocha.
Nazywam się Lorna Moody.
Jestem przewodnikiem na tamtą stronę.
Towarzyszę tym, którzy postanowili
zakończyć życie na własnych warunkach.
Na początek odpowiem na pańskie pytania.
Jak długo będzie umierać?
Zazwyczaj stosujemy gaz,
podajemy go przez maskę.
Kiedy żona założy maskę,
po 5-10 sekundach straci przytomność.
I nic więcej nie poczuje.
Ile razy to pani robiła?
Towarzyszyłam w rytuale przejścia 44 osobom.
Proszę opowiedzieć o żonie.
W zeszłym roku okazało się, że jest chora.
Ostatnie stadium...
Późno się zorientowaliśmy.
Przenieśliśmy się tutaj,
żeby mieć bliżej lekarzy.
Niestety po przeprowadzce zrobiło się gorzej.
Przykro mi.
Dobrze, że pan zadzwonił.
Pomogę.
Mam nadzieję.
Ale mam pewne zasady.
Ten, kto podejmuje ostateczną decyzję,
musi być w pełni władz umysłowych
i fizycznie w stanie samodzielnie przejść cały proces.
Rozumie mnie pan?
Tak.
Pójdziemy do żony?
Nazywam się Lorna Moody.
Wie pani, dlaczego tu jestem?
Pani mąż opowiedział mi o chorobie.
Jestem tu, żeby pani pomóc.
Czy wszystko w porządku?
Akuku!
Z kim się pani bawi?
Z przyjaciółką.
A jak się nazywa przyjaciółka?
Melinda.
Melinda?
Jest tu z nami?
- Proszę, ja wiem, że... - Proszę pana...
Zasady to zasady.
I jest mi ogromnie przykro,
ale pańska żona nie jest w pełni władz umysłowych.
Błagam.
Proszę nas nie zostawiać.
Naprawdę mi przykro.
To straszne, przez co państwo przechodzą.
Ale nie nazwałabym tego agonią.
To co mam robić?
Zostanę u państwa jakiś czas, jeśli pan tego chce.
Nie pomogę w sposób, na jaki pan liczył,
ale przez tych parę dni postaram się państwa wspierać.
Możemy się tak umówić?
Co będziemy robić na placu zabaw?
Ja lubię huśtawki.
Będziemy się huśtać i huśtać.
Dziękuję.
Proszę się czuć jak u siebie.
Rzadko miewamy gości.
Jest uroczy.
Skoczę do sklepu po coś na kolację.
Nie ma takiej potrzeby.
W kuchni też mało co jest.
To ja pójdę. Choć tyle mogę zrobić.
Dobry wieczór.
Przepraszam.
Panie Matheson.
Przed domem stoi jakiś dziwny mężczyzna.
Chyba coś z nim jest nie tak.
Halo?
Znowu przyszedł.
- Mój partner? - Tak.
Przepraszam. Już jadę.
Dziękuję. Do zobaczenia.
Kto to?
Gliniarz.
Dlaczego tak stoi?
Bo ja wiem?
Prowadził kiedyś sprawę w tym domu.
Teraz nie chce się odczepić.
Sprawę?
Ale nie chodziło o morderstwo?
Boże. Trafiłam, co?
Skończ z tym gównem. Co z tobą?
Twoja żona wie, co odwalasz?
Oszalejesz.
Zostaw tę rodzinę, jasne?
Przepraszam, że nic nie powiedziałem.
Pomyśl o swojej rodzinie.
Nie! Dlaczego?
Policja rozpracowuje zbrodnię. Śledczy szukają dowodów.
Frank.
Przestań.
Detektywi Wilson / Goodman Miejsce zdarzenia: Reyburn Drive 44
Z tej strony Muldoon, 45632.
Usiłuję namierzyć detektywa Wilsona,
pracował przy sprawie 5-1.
Tak, chwileczkę.
Dobrze.
Saint Gideon's.
A to nie szpital psychiatryczny?
Jasne, dziękuję.
Przyszłam do detektywa Wilsona.
Korytarzem w prawo.
Już go przywiązali.
Detektyw Wilson?
Nazywam się Muldoon.
Lekarz podobno dał panu znać, że wpadnę.
Znalazła pani taśmy?
Taśmy?
Chciałabym porozmawiać o pewnej sprawie, sprzed dwóch lat.
Proszę mi opowiedzieć o Landersach.
To się znowu dzieje, co?
Jak wejdziesz do tego domu...
to nie da ci już spokoju.
Nigdy się nie skończy.
Co się nie skończy?
Ten dom jest przeklęty.
Jest.
Była pani u Landersów.
Jeszcze ich pani nie widzi? Spokojnie...
Pojawią się.
Może trzeba sobie wydłubać oczy, żeby przestać ich widzieć.
Nie!
To ten dom! Spalcie dom!
Do gołej ziemi!
Czekaj. Zabij mnie! Zabij!
Zabij mnie!
Wykrwawi nam się!
I tak czuję, że mnie obserwują.
Cały czas na mnie patrzą!
Zostawcie mnie w spokoju!
Ciągle myślę o sprawie Landersów.
Co się stało w tym domu?
Kto krzywdzi sześciolatkę?
Nikt normalny. Potwór.
Odkąd tam poszedłem, widzę różne rzeczy.
Nie mogę się od nich uwolnić.
W Japonii była podobna sprawa.
Kilkanaście obcych sobie osób zginęło w jednym domu w Tokio.
Gadałem z tamtejszym śledczym, niejakim Nakagawą.
Jego zdaniem dom opanowała „Ju-On”.
Coś w rodzaju klątwy.
Fiona Landers pracowała w tym domu w Tokio.
Wiem, jak to zabrzmi,
ale myślę, że Fiona Landers
przywiozła tę klątwę z Japonii.
I dlatego zabiła rodzinę.
Gdzie on jest?
A jak myślisz?
Dobra, spokojnie. Skup się.
Skoncentruj się.
Co powiedziała na samym początku?
Cześć.
Coś było na początku, jak tylko zaczęliśmy.
Landersowie, agenci nieruchomości, Japonia...
Mówię ci, wszystko się ze sobą łączy. Uwierz.
Kiedy ostatnio jadłeś?
Marnie wyglądasz.
To ta sprawa.
Męczy mnie.
Nie patrz tak.
Też czujesz, że coś śmierdzi.
Tak. Czuję.
I bardzo chciałbym ci pomóc.
Nie wiem, weź wolne,
posiedź z dziewczynkami.
Może ci przejdzie.
Oni nie przestaną.
Nigdy.
To Fiona Landers.
To ona to robi.
Idziemy stąd.
Chodź.
W porządku?
Tak.
Co jest? Przestań!
Co? Dość, przestań!
Przestań!
Wilson!
OCHRONA
Chryste. Co ty wyprawiasz?
Sam Landers tu jest.
- Co ty gadasz? - Jest w budynku.
Sam nie żyje.
Pokażę ci nagranie.
Nie masz dziecka?
Idź do domu.
Prześpij się.
Odwala ci.
Opiekunka mnie wystawiła,
nie miałam go z kim zostawić.
Siadaj.
Masz, poczytaj sobie.
Nie, nie to. To tutaj.
Spokojnie, nie przejmuj się.
Zaraz coś fajnego wymyślimy.
- Chodź. - Serio?
Chodź, mały.
Możesz iść.
Co my tu mamy?
48 godzin
To możesz obejrzeć.
Halo?
Hej.
Gdzie jesteś?
Nadal w tym domu.
A o której będziesz?
Nie wiem.
Samej jej nie zostawię.
Może wezwij policję.
- Co się dzieje? - Nic.
Dziecko się ruszyło.
Co ty o tym wszystkim myślisz?
- Przepraszam, wiem, zły moment. - Nie, dlaczego.
Chcę rozmawiać.
Peter, nie chciałam być matką.
Ale nie spodziewałam się, że tak pokocham to dziecko...
Nie wiem.
Będę je kochać, choćby nie wiem co.
Jesteś tam?
Tak, jestem.
I bardzo się cieszę.
Ktoś dzwoni do drzwi?
Sprawdzę kto to. Zaraz wracam.
Dobra, kocham cię.
Ja ciebie też.
Melinda?
Melinda, skarbie, to ty?
Wszystko dobrze?
Cześć.
Halo.
Peter?
Chryste.
Przeraziłeś mnie.
Jej rodzice w końcu wrócili?
Co się dzieje?
Co robisz?
Co się dzieje?
Proszę. Pięknie wyglądasz.
Może gruszeczkę?
Gruszka?
Tak, lubimy gruszkę, prawda?
Proszę. Am.
Od dawna są państwo małżeństwem?
Za miesiąc będzie 50 lat.
Pięćdziesiąt cudownych lat.
Jesteś taka grzeczna.
Będziesz bardzo szczęśliwa.
Pani Matheson?
Co jest?
Co się stało?
O co chodzi?
Nie chcę, żeby mnie pan źle zrozumiał,
ale wydaje mi się,
że wasz dom jest nawiedzony.
Liczyłem, że ktoś taki jak pani
zrozumie naszą niezwykłą
sytuację.
Czyli pan też ich widział?
Odkąd ich widzę,
gdzieś tam wierzę, że będziemy z żoną razem
nawet po jej śmierci.
W takich miejscach, jak to
człowiek ma wrażenie, że mur
między naszym światem i tym drugim
przestał istnieć.
Czas płynie tu inaczej.
Ci, którzy weszli do tego domu
i ci, którzy dopiero tu wejdą...
wszyscy jesteśmy złączeni.
Kiedy Faith odejdzie,
tutaj wciąż będziemy razem.
To nasza jedyna nadzieja.
Panie Matheson.
Pani Matheson?
Cieszę się, że pani wstała.
Co pani zrobiła?
Co pani zrobiła?!
Chciał mnie zabić.
DROGA ZAMKNIĘTA
Jak to się mogło stać?
Cześć.
Wiemy coś o kobiecie z samochodu?
Federalni przejęli sprawę.
Czekaj.
Nie pogadamy z panią Matheson?
Nic nie mogłem zrobić.
A dom? Pójdą tym tropem?
Nie wydaje mi się.
Zawsze tak się kończy, gdy wkraczają federalni.
Nie przejmuj się.
Pewnie za parę dni kogoś przyślą.
- Parę dni? - Tak.
Znaleźliśmy trupa.
I drugiego w domu. Jeszcze im mało?
Jezu. Odpuść.
To już nie jest nasza sprawa, litości.
Pani Matheson.
Dzień dobry.
Jak się pani czuje?
Dziękuję.
Boże!
Wezwijcie pomoc!
Szybko!
Dodzwoniłeś się do Muldoonów.
Teraz nie możemy odebrać.
Ale zostaw wiadomość po sygnale.
To ja.
Powinnaś wiedzieć, że dzwonili ze szpitala.
Faith Matheson nie żyje.
Zadzwoń, gdy to odsłuchasz.
To ten dom!
Spalcie dom!
To się nigdy nie skończy.
Co się nie skończy?
Ten dom jest przeklęty.
Spalić do gołej ziemi!
Burke?
Mowy nie ma.
Zmarli pragną tylko jednego.
Wiem. Iść w stronę światła.
Mamo?
Burke!
Co się dzieje?
Chodź do mnie.
Mamo?
Coś się stało?
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Co robimy, gdy się boimy?
Zamykamy oczy i liczymy do pięciu.
- Jeden. - Jeden.
Dwa...
Trzy, cztery...
- pięć. - pięć.
Widzisz? Już wszystko dobrze.
- Goodman. - Mówi Muldoon.
Wpadniesz? Musimy pogadać.
Nie miałam do kogo zadzwonić.
To nie jest twoja sprawa.
Nie musiałaś w tym grzebać.
Za późno.
A zanim weszłaś do tego domu, coś się działo?
Nie wiem.
Teraz widzę ich, gdy tylko zamknę oczy.
Dopadło mnie to samo, co Wilsona.
Boję się.
Nie chcę skończyć jak on.
Boję się, że to coś każe mi skrzywdzić syna.
Gdzie jedziemy?
Muszę to przerwać. Nie dam cię skrzywdzić.
Cokolwiek się zdarzy, czekasz tu.
Nie otwierasz drzwi. Rozumiemy się?
- Obiecujesz? - Tak.
Bardzo cię kocham.
Coś ci pokażę.
Jak mogłaś?
Coś ci pokażę.
Melinda?
Coś ci pokażę.
Mama?
Co robisz?
Miałeś czekać w samochodzie.
Mamo, nie rób tego.
Wracaj do auta.
Nie rozumiem. Czemu to robisz?
Boję się.
A co robimy, gdy się boimy?
Co robimy, gdy się boimy, Burke?
Co robimy, gdy się boimy?
Zamykamy oczy...
Liczymy do pięciu.
Jeden...
Dwa...
Co pani zrobiła?
Trzy...
Cały czas na mnie patrzą!
Cztery...
Pięć.
Tak bardzo cię kocham.
Autobus już jest.
Baw się dobrze w szkole.
Chodź no tu.
Mamusi nic nie będzie.
Damy radę, mały.
Bardzo cię kocham.
Najbardziej.
Mama, idę do szkoły.
THE GRUDGE: KLĄTWA
Tłumaczenie napisów: Barbara Eyman-Stranc